In 2006 heb ik voor het eerst de “camino de Santiago” gelopen vanaf St Jean Pied du Port. Een “wandeltocht” van 775km door het prachtige landschap van noord-spanje naar de kathedraal in Santiago de Compostela.

Een pelgrimstocht naar het graf van de apostel Jakobus. Ruim een maand lopen van herberg naar herberg. Iedere dag andere mensen ontmoeten en mooie gesprekken voeren. De eerste dag had ik me wat verkeken op de de belasting die het afdalen van een steile helling voor je knieën is. En de overige 750km heb ik met een knieblessure gelopen. Afgezien van het feit dat lopen met een knieblessure alles behalve leuk is, er waren dagen bij dat ik gemiddeld niet meer dan 2km per uur liep, heeft het ook geleidt tot vele leuke spontane ontmoetingen met hulpvaardige mensen.
Er wordt wel eens gezegd dat de het doel van de tocht de tocht zelf is en niet de kathedraal aan het einde ervan. Dit was voor mij ook zeker zo; de aankomst in Santiago was eerder een desillusie dan een openbaring. Van het ene op het andere moment is het gedaan met de rust van de wandeling en sta je midden tussen de, geveolsmatig erg, drukke toeristen.
Gauw maar weer naar huis dus.

Na afloop van deze tocht kwam een hond op mijn pad, een heidewachtel pup van een week of 10. Ik was verliefd op hem en besloot hem een huis te geven. Hij had nog geen naam dus ik noemde hem naar de herberg die gedurende de tocht veel indruk op me gemaakt had. Die herberg heette Gaucelmo; de hond noemde ik Guillermo. Later bleek dat hij geboren was op 25 juli 2006. De naamdag van de apostel Jakobus. Al met al hield mijn camino dus nog niet op bij thuiskomst. Door mijn hond wordt ik er nog dagelijks aan herinnerd. In de, bijna, 5 jaar dat mijn hond en ik nu samen zijn hebben we veel meegemaakt. En onze band is ijzersterk geworden.

De gedachte om nog eens een stuk van de camino te gaan lopen speelde al enige tijd door mijn hoofd. Ik was erg benieuwd hoe het zonder knieblessure zou zijn. En ik dacht nog vaak aan de rust en de mooie momenten die ik meegemaakt had. En af en toe speelde ik ook met de gedachte om het samen met Guillermo te gaan doen. Een paar weken geleden, tijdens het lezen van “het twaalfde inzicht” van James Redfield vallen de puzzelstukjes op hun plaats. Nu! voelt als het juiste moment om samen met Guillermo een stuk van de camino te gaan lopen.

En voor degenen die mij nog niet zo goed kennen. Als ik zeg NU! dan bedoel ik ook NU! Om met een hond een degelijke tocht te ondernemen is wel wat voorbereiding nodig.
NU! betekend in dit geval dus “over een maand”. Dat is de tijd die nodig is om Guillermo te laten inenten tegen Rabies (met nosodes) en geeft ons tijd om samen te trainen.

En ik moet natuurlijk ook nadenken over de te lopen route. Vorige keer was dat duidelijk; van begin tot het eind... Deze keer heb ik de luxe om een keuze te maken.
Als een paal boven water staat dat ik het liefst langs de herberg wilde lopen waarnaar Guillermo genoemd is. Ik hoef niet zo nodig de laatste, drukke, 100km te lopen. En liefst zoveel mogelijk stukken waar Guillermo los kan. Even googlen op ervaringen van anderen die met een hond de camino gelopen hebben en mijn eigen aantekeningen van de vorige keer erbij gepakt. En zo ben ik uitgekomen bij een route met als startpunt “Hospital d’Orbigo” een dorpje zo’n 20km voor (oftewel ten oosten van) Astorga. De plannen hebben vaste vormen gekregen en de voorbereiding kan beginnen!