Dagelijks loop ik zo’n 2 a 3 uur met Guillermo, maar niet aan 1 stuk en zelden aangelijnd. Ook is het verwachte weer in Spanje warmer dan we gewend zijn in Nederland. Deze keer dus toch maar tijd investeren in de voorbereiding. De vorige keer hoefde ik alleen voor mezelf te zorgen, nu heb ik ook de verantwoording voor het welbehagen van mijn viervoetige vriendje. Dit betekent niet alleen nadenken wat ik mee moet nemen voor als het fout gaat (vetramil, vetwrap, schoentjes...) maar ook preventief; trainen! Voorkomen is tenslotte beter dan genezen.

Het weer werkt in ieder geval al mee, de afgelopen weken is het extreem warm in Nederland. Met temperaturen van 25 graden in april moet ik me waarschijnlijk ernstig zorgen maken over klimaatopwarming. Maar momenteel ben ik er alleen blij mee. Het geeft ons de kans om te trainen op de warmte.

Zo gezegd zo gedaan; mijn “camino” rugzak ingepakt, deels met onzin, deels met zinnige dingen. Voor mij om weer te wennen aan het wandelen met een rugzak. Dat kon ik me van de vorige keer nog wel herinneren...

Wandelen en wandelen met een rugzak door de bergen zijn twee totaal verschillende dingen! Guillermo had geen commentaar, voor hem zaten er water en brokjes in. Zo start op Goede vrijdag 2011, na een autorit van een goed uur, onze training in de duinen van Noordwijk. We lopen van Noordwijk naar Katwijk door de duinen en terug via het strand; dit allemaal bij een aangename 25 graden. Guillermo gedraagt zich voorbeeldig. Alsof hij weet dat het “voor het eggie” is. Luna, mijn andere hond en de vriendin van Guillermo, lijkt door te hebben dat zij uiteindelijk niet mee mag. En zij saboteert de boel op haar manier. De normaal perfect gehoorzame hond besluit binnen 5 minuten in de duinen haar eigen weg te gaan en niet te reageren als ik haar roep. Na dit nog 3 keer herhaald te hebben en diverse angstige momenten begint mijn zonnige humeur scheurtjes te vertonen. Hoewel, misschien wil ze de training alleen wat levensechter maken. Voorzover ik me kan herinneren liep de camino tenslotte zeker niet altijd volgens plan, was deze alles behalve makkelijk en was het desondanks het mooiste wat ik meegemaakt heb. Dank je Guillermo dat je hebt laten zien dat jij het kan, dat wij het kunnen en dank je Luna voor de mind-training!

Op naar de volgende training!

Voordat de volgende training begint heb ik mijn rugzak eens geevalueerd.
De 35lt rugzak waarmee ik de vorige camino gelopen heb en waarmee ik ook op goede vrijdag gelopen heb is eigenlijk te klein om naast mijn eigen spullen ook de spullen voor Guillermo en de tent mee te nemen. En zo sta ik op 2e paasdag in de outdoor-store. Op zoek naar een zo klein mogelijke grote rugzak. En wonderbaarlijk vind ik een erg mooie rugzak, ontworpen door vrouwen voor vrouwen. Normaal “ben ik daar niet zo van” maar in dit geval hebben ze echt een punt gehad. De pasvorm is beter en hij heeft veel meer handige vakjes dan die “mannen rugzakken”. En bovenal: hij heeft twee opbergvakjes op de heupband; 1 voor brokjes voor Guillermo en 1 voor mijn telefoon/fototoestel. Eenmaal thuisgekomen de rugzak nog eens goed bekeken. En wat blijkt, “de hoed” kan eraf als een losse toilettas en er zit zelfs een spiegeltje in. Het moet niet gekker worden; ik ga trekken, niet naar het Hilton! Maar ja, handig is het wel...

De volgende training is wederom op vrijdag en wederom in de duinen; alleen deze keer met tijdslimiet. Aan het einde van de middag heeft Guillermo de beruchte afspraak bij de dierenarts. Een rabiesenting en een gezondheidsverklaring staan op het programma. Maar eerst genieten van een mooie wandeling, met nieuwe rugzak, in de duinen.

Ook nu werkt het weer goed mee, minder warm dan de vorige keer maar warm genoeg om halverwege de wandeling mijn trui aan mijn rugzak te binden en mijn broek in te korten. Luna is deze keer thuisgebleven en Guillermo geniet van mijn onverdeelde aandacht.

Zijn energie is tomeloos, hij daagt mij regelmatig uit tot een spelletje en eenmaal op het strand speelt hij heerlijk met een Saarlosewolfshond die twee keer zo hoog is dan hij. Het water in en uit rennen en over elkaar heen rollen in het zand!

We worden ingehaald door een pick-up van de zeehondencreche; de eigenaresse van de Saarloos weet te vertellen dat er 100m verderop een dode huiler aangespoeld is. Getver, niet leuk om te horen. Huilers horen, als het aan mij ligt, met mama zeehond lekker in de zee te zwemmen en niet dood aan te spoelen op het strand!

De Saarloos en Guillermo zijn uitgespeeld en wij lopen weer verder. Guillermo is nog steeds niet moe en daar maakt hij dankbaar gebruik van als we een Tervurense herder tegenkomen. De Tervurense dame heeft ook energie voor tien en samen hebben ze de grootste lol. Ik begin daarentegen het gewicht van mijn rugzak te voelen en ook mijn beenspieren beginnen moeite te krijgen met het mulle zand. Het water staat hoog en daardoor is er alleen een smalle strook mul zand over om op te lopen zonder natte voeten te krijgen. Pff, dat is zwaar, helemaal met een goed gevulde grote rugzak. En dan zit nog niet eens alles erin.... Nog even op mijn tanden bijten, de eindstreep is in zicht! Ik lijn Guillermo aan en wonderbaarlijk lijkt hij nu toch een beetje tot bedaren gekomen te zijn.

Op de terugweg is het erg druk op de weg en zo wordt het nog een race tegen de klok om op tijd bij de dierenarts aan te komen. We zijn er op tijd en Guillermo krijgt zijn inenting en wordt gezond verklaard! Nu lekker naar huis, uitrusten en dromen over de volgende wandeling.

Na twee weken van dromen, hardlopen en de reguliere dagelijkse wandelingen staat deze vrijdag weer een lange wandeling op het programma.
Deze keer gaan we naar Limburg om te oefenen met hoogteverschillen, voorzover we deze in onze vlakke landje hebben. Ik heb afgesproken met een vriendin, die aan het plateau bij Valkenburg woont. En Luna mag ook weer mee! Met zijn vieren gaan we op pad. Mijn vriendin heeft een erg mooie route uitgekozen en ook het weer werkt goed mee. De omgeving doet me zelfs een beetje denken aan sommige delen van de camino. Als ik mijn vriendin dat vertel kijkt ze om zich heen en zegt “mag ik de volgende keer dat je een stuk van de camino gaat lopen ook mee...”
Die reactie heb ik in mijn vriendenkring de laatste weken al diverse malen gehoord. Erg leuk om al die enthousiaste reacties te horen! Ik vraag me af of ik nu al moet gaan nadenken over een volgende keer en besluit dat ik dat nog niet ga doen. Eerst deze keer ervaren en dan... tja, wie weet... geintresseerden: gaarne opstellen in rijen van twee...

De heerlijke wandeling wordt afgesloten met voor de honden een bak water en iets te kauwen en voor ons een glas fris en een goed gesprek. De tijd vliegt en voordat ik het weet sta ik met Guillermo en Luna in de file richting huis. Zij sluiten de dag af in diepe rust in hun mandjes, ik sluit de dag af op de dansvloer. De blaren die ik de volgende dag op mijn voeten vindt zijn gelukkig van het dansen op onhandige hakschoenen en niet van het wandelen. En de pijn die ik de afgelopen week in mijn enkel voelde, oude blessures steken soms hun kop weer op, is ook weg! Guillermo ligt er tevreden bij, geen last van blaren en geen last van spierpijn; volgens mij is onze voorbereiding geslaagd!

Ons avontuur kan beginnen!